गेल्या वर्षी एप्रिलमध्ये पहलगाममध्ये जिहादींनी पर्यटकांना त्यांचा धर्म विचारून त्यांची हत्या केल्यानंतर भारताने ‘आॅपरेशन सिंदूर’ सुरू केले. त्या जिहादींमध्ये पाकिस्तानी तसेच भारतीयही होते. त्यांचे काय झाले हे अज्ञात आहे. अलीकडेच पहलगामप्रमाणेच काश्मीरमधील कुलगाम येथे दोन हिंदू मजुरांची त्यांचा धर्म विचारून हत्या करण्यात आली. आता भारतीय नेते काय करतील? जिहादी पाकिस्तानी निघाले तर ते पुन्हा पाकिस्तानवर हल्ला करतील का? जर ते भारतीय असते, तर सामान्य पोलीस कारवाई झाली असती का? गेल्या वर्षीही हा प्रश्न अनुत्तरित राहिला. परिणामी, पुन्हा तशाच हत्या झाल्या. त्या हत्यांमागील मूळ कारण जिहादची विचारधारा होती. त्याबद्दल काहीही न बोलल्यामुळे ती अबाधित राहते. त्या विचारधारेवर हल्ला होत नाही. सर्व जिहादी कारवायांना प्रतिसाद देण्यामधील हीच मूलभूत चूक आहे.
भारतीय नेत्यांनी खºया समस्येकडे दुर्लक्ष केले आहे आणि जिहादी मानसिकता अबाधित राहू दिली आहे. चार दशके उलटून गेली, कधी ‘निष्पक्ष निवडणुका’, कधी ‘काश्मीरियत’, कधी ‘सलोख्याचा स्पर्श’, कधी ‘विकास’ इत्यादींबद्दल बोलले गेले, पण काश्मीरमधील उरलेल्या काही हिंदूंचेही उच्चाटन थांबलेले नाही. का? भारतीय नेत्यांनी यावर कधीही उघडपणे आणि प्रामाणिकपणे विचार केलेला नाही. जर त्यांनी तसे केले असते, तर आतापर्यंत जिहाद शांत किंवा कमकुवत झाला असता. हे दुर्लक्ष विचित्र आहे, कारण अशा हत्या करणाºयांनी आपला जिहादी हेतू उघडपणे सांगितला आहे, तरीही त्याकडे दुर्लक्ष केले जाते, ज्यामुळे त्यांच्या विचारधारेवरील त्यांचा अंधविश्वास कायम राहतो. ज्यांना ‘जिहादी’ म्हणण्याऐवजी ‘दहशतवादी’ ठरवण्यात आले, त्यांच्या भारतातील लपण्याच्या ठिकाणांचे काय व्हायला हवे?
हिंदू नेते या मुद्द्यावर नेहमीच गोंधळलेले राहिले आहेत. अंतर्गत जिहादचा सामना टाळण्यासाठी ते नेहमी ‘परदेशीं’ना दोष देतात. याचा सामना पोलीस किंवा सैन्याने नाही, तर स्पष्ट दृष्टी आणि मनोबलाने करायला हवा. याच्या अभावी गेल्या काही दशकांत काश्मीरमध्ये ज्या भागांमध्ये हिंदूंची कत्तल झाली, तिथे उलट कारवाई करण्यात आली. जणू काही त्यांना भरघोस बक्षिसे मिळाली. कधी म्हटले जायचे की, त्या भागाचा ‘विकास’ करण्याची गरज आहे, तर कधी म्हटले जायचे की, ‘दहशतवादाचा त्याग करणाºयांना रोजगार’ देण्याची गरज आहे. त्यानुसार ज्या भागांमधून लाखो हिंदूंना निवडून हाकलून देण्यात आले, त्याच भागांना राष्ट्रीय तिजोरीतून विशेष वार्षिक अनुदान देण्यात आले. म्हणजेच, ज्या ‘लपण्याच्या जागां’मध्ये जिहादी मारेकरी आणि त्यांचे साथीदार राहत होते, ज्यांनी निवडकपणे हिंदूंना त्यांच्या वस्त्या, शहरे आणि गावांमधून उखडून त्यांची मालमत्ता, शेती, घरे आणि दुकाने बळकावली, त्यांना घाऊक दरात विशेष ‘विकास’ पॅकेजेस मिळाली. हे सर्व दहशतवादी लपण्याच्या जागांसाठी एक बक्षीस नाही का?
ब्रिटिश राज्यकर्त्यांनी याच्या अगदी उलट केले. ज्या भागांमध्ये वारंवार घृणास्पद गुन्हे घडत असत, त्या भागांवर ते सामूहिक दंड लादत असत, जेणेकरून संपूर्ण प्रदेशातील लोकसंख्या ते गुन्हे रोखण्यासाठी जागरूक होईल. या धोरणामुळे सकारात्मक परिणाम दिसून आले. म्हणूनच ब्रिटिश राजवटीत जिहादचा उदय झाला नाही. तथापि, आपल्या राज्यकर्त्यांनी याउलट अशा भागांना विशेष अधिकार आणि अनुदान देण्याचे धोरण अवलंबले, जिथे हिंसाचार, भेदभाव आणि इतर समुदायांचे दमन मोठ्या प्रमाणावर होते. बंगाल, काश्मीर, केरळम्, आसाम आणि इतर असंख्य ठिकाणी हिंदूंच्या लक्ष्यित हत्या किंवा अपमानाच्या घटनांवर पहिली प्रतिक्रिया म्हणजे ते प्रकरण दडपून टाकणे ही होती. त्यानंतर दुसरी कोणतीतरी कारवाई केली जात असे. परिणामी, भारतातील अनेक भागांतील घरे, वस्त्या आणि गावे हळूहळू हिंदूंविना रिकामी होत आहेत. हा कल अनेक दशकांपासून सुरू आहे. प्रत्येक मूल्यांकन हेच सिद्ध करेल की, ब्रिटिश राजवटीत हिंदू अधिक सुरक्षित होते.
आॅपरेशन सिंदूरने या वस्तुस्थितीकडेही दुर्लक्ष केले की, अमेरिका आणि युरोपने अशा शेकडो ‘परदेशी दहशतवादी तळांवर’ आधीच शेकडो वेळा लाखो बॉम्ब टाकले होते. अमेरिकेने दहशतवाद्यांना संपवण्याच्या नावाखाली पाकिस्तानवर शेकडो ड्रोन हल्ले केले. याचा परिणाम काय झाला? दिल्लीत एका भारतीय धर्मगुरूंनी अभिमानाने घोषित केले: एक ओसामा मेला, तर शंभर जन्माला येतील. ते बरोबर होते. ओसामानंतरही काश्मीरपासून केरळम्पर्यंतच्या लहान ओसामांनी काफिरांना संपवले आहे. याचा परिणाम अगदी तसाच झाला आहे जसा त्यांना हवा होता. हजारो जिहादींना ठार मारूनही आपल्या विचारधारेसाठी एक लहानसा प्रदेश ताब्यात घेणे हा ते एक फायदेशीर सौदा मानतात. या मोबदल्यात त्यांनी काश्मीरप्रमाणेच जगभरातील शेकडो लहान-मोठी ठिकाणे काफिरांपासून मुक्त केली आहेत. मोठी लोकसंख्या, सैन्य, संपत्ती आणि विपुल विकास असूनही हिंदू हतबल आहेत.
त्यांना जिहादींच्या दृष्टिकोनातून परिस्थिती समजत नाही. त्यांचे नेते ‘विकासाद्वारे’ दहशतवाद संपवण्याचा आणि ‘पर्यटनाद्वारे दहशतवाद संपवण्याचा’ उपदेश करतात, पण परिणाम तोच होतो. क्षेपणास्त्रे आणि बॉम्ब अशा ‘दहशतवाद्यांना’ संपवू शकत नाहीत, कारण ते जिहादी आहेत. जगाला काफिरांपासून मुक्त करण्याच्या कल्पनेने पछाडलेले कट्टर धर्मप्रचारक. त्यांना दहशतवादी म्हणणे म्हणजे स्वत:ची फसवणूक करणे आहे. जिहाद ही एक कल्पना आहे आणि कल्पना केवळ तोफांच्या वर्षावाने संपत नाहीत. त्या कल्पनेचा पाठपुरावा दहशत आणि फसवणूक या दोन्ही मार्गांनी, अनेक शांततापूर्ण मार्गांनी केला गेला आहे. या दोन्हींचा उद्देश आणि परिणाम म्हणजे काफिरांना संपवणे किंवा फसवणूक आणि बळाचा वापर करून त्यांना आपल्या धर्मात धर्मांतरित करणे हाच राहिला आहे. जिहाद परिणामावर लक्ष केंद्रित करतो, पद्धतीवर नाही.
बुद्धिजीवी तर ते ओळखायलाही नकार देतात. ते जिहादला ‘दहशतवाद’ म्हणतात. अशाप्रकारे ते रोगाला चुकीचे नाव देतात आणि चुकीचे उपचार करतात. परिणामी, हा आजार असाध्य राहतो. ते जिहादला विचार करण्याजोगा विषयसुद्धा मानत नाहीत. त्यांचा त्यावर विश्वास आहे. म्हणूनच गैर-मुस्लीम आणि विशेषत: हिंदू, जिहाद पाहत नाहीत, त्याबद्दल बोलत नाहीत किंवा त्याचा अर्थ समजत नाहीत. ते जिहाद नव्हे, तर ‘दहशत’ पाहतात. म्हणूनच जिहाद सहजपणे इंच-इंच पुढे सरकत आहे. अनेकदा शांततेने आणि काफिरांच्या सहकार्याने, कारण काफिर तोफा किंवा लाच देऊन एखादी कल्पना नष्ट करू पाहतो. म्हणूनच जिहाद टप्प्याटप्प्याने, लहान-मोठ्या शेकडो वस्त्यांवर शांतपणे कब्जा करत आहे.
No comments:
Post a Comment